Vèsè popilè nan Bib la ki soti nan دوّمتا نامه قُرنتیانِ ره 4

Pataje

پس امان اونچی کی شه دِئنَ، نیگا نُکونیم بلکی اونچیَ کی نِشه دِئنَ، چوم دوجیم چونکی اُ چیان کی شه دِئن، زودگُذره ولی اُ چیان کی نِشه دِئن، ابدی ایسه.

پس نا اُمیدَ نیبیم. هرچن اَمی ظاهر از بین شئون دَره، اَمی باطن هر روج تازه تر بوستن دَره. چونکی اَمی اَ کوچک و زودگُذره رنج ئان، اَمِره ابدیِ جلال آوردن دَره کی اُ رنج ئانِ اَمرا برابری نُکونه.

امان جه هر طرف سختی جیر ایسائیم ولی خُردَ نُبوستیم؛ مَنگیم، ولی نا اُمید نیئیم؛ آزار و اذیت دینیم، ولی ولا کوده نُبوستیم؛ زمین سر بکَفتیم، ولی کم ناوردیم؛

ولی اَ گنجَ گیلی کوزه ئان درون دَریم، تا آشکار بِبه کی اَ عجایب غرایب قُدرت خُدا جا ایسه، نه اَمی جا.

اَ دُوره خُدا بی‌ایمانانِ فیکرانَ کورَ کوده تا مسیح جلالِ انجیل نورَ کی خُدا دیمه، نیدینید.

چونکی هو خُدا کی بگفت: «نور تاریکی جا بتابه،» خو نورَ اَمی دیلان درون فتاوانه تا خُدا جلال ایشناختن مرا مسیحِ دیمِ درون، اَمرا نورانی بُکونه.