Vèsè popilè nan Bib la ki soti nan Para Rasul 5

Pataje

Pétrus lan para rasul terus pada nyauri, tembungé: “Kita kudu luwih mbangun turut marang Gusti Allah tenimbang marang manungsa.

Lan saben dina pada neruské enggoné mulangi ing Griya Sutyi lan ing omah-omah lan ngomongké Injil, sing ndunungké yèn Yésus kuwi Mésias.

Nanging Pétrus ngomong: “Ananias, kenèng apa atimu dikwasani karo sétan, nganti kowé nggorohi Roh Sutyi lan ngentit sak pérangané payuné lemah kuwi? Yèn lemah kuwi ora didol, apa kuwi ora tetep dadi duwèkmu, lan sakwisé didol, apa payuné kuwi ora tetep ing kwasamu? Kenèng apa kowé kok ngrantyam penggawé mengkono ing atimu? Duduk manungsa sing kok gorohi, nanging Gusti Allah.” Bareng Ananias krungu tembungé mengkono kuwi, terus nggeblak pedot nyawané, nganti wong kabèh sing krungu bab kuwi pada wedi banget.

Awit sangka kuwi tembung kula marang sampéyan kabèh: Aja nandangi apa-apa kanggo wong-wong kuwi. Pada etokna waé, awit yèn kekarepan lan penggawéané kuwi asal-usulé sangka manungsa, mesti bakal entèk, nanging yèn asal-usulé sangka Gusti Allah, sampéyan kabèh ora bisa ngentèkké wong-wong kuwi; menawa mengko bakal tenan, yèn sampéyan pada nglawan marang Gusti Allah.” Pepéling kuwi dituruti.