Populære bibelvers fra Marcus 13

Del

Agus beiḋ fuaṫ ag gaċ aoinne ḋaoiḃ mar ġeall ar m’ ainim-se. Aċ an t-é a ḃeiḋ seasaṁaċ go deire isé a raġaiḋ slán.

Tugaiḋ aire, deiniḋ faire agus úrnuiġṫe; óir ní fios daoiḃ caṫain a ḃeiḋ an t-am ann.

Agus nuair a ṫaḃarfaid siad leó siḃ ċun siḃ a ṫaḃairt ar láiṁ, ná bacaiḋ a ḃreiṫniú roim ré cad déarfaiḋ siḃ; aċ an rud a taḃarfar daoiḃ an uair sin, abraiḋ é; óir ní siḃ-se a laḃrann, aċ an Spioraid Naoṁ.

Raġaiḋ spéir agus talaṁ ar neaṁníḋ, aċ ní raġaiḋ mo ḃréiṫre-se ar neaṁníḋ.

Ní fios d’aoinne, áṁṫaċ, an lá san ná an uair, d’á mb’iad na h-aingil ins na flaṫais iad, nó an Mac, aċ do’n Aṫair.

Aċ nuair a ḋ’aireóċaiḋ siḃ cogaí agus ráflaí ar ċogaíḃ, ná bíoḋ eagal oraiḃ, óir ní foláir iad san a ḃeiṫ ann; aċ ní hé au deire fós é.

Deiniḋ-se faire, d’á ḃríġ sin, (óir ní fios daoiḃ caṫain a ṫiocfaiḋ an tiġearna, um ṫráṫnóna, i lár na h-oiḋċe, ar ġlaodaċ an ċoiliġ, nó ar maidin) Le h-eagla, nuair a ṫiocfaḋ sé, gur i nḃúr gcodlaḋ a ġeoḃaḋ sé siḃ. Agus an rud a deirim liḃ-se deirim le gaċ aoinne é: Deiniḋ faire.

Óir eireóċaiḋ cine i n-aġaiḋ cine agus ríġeaċt i n-aġaiḋ ríġeaċta, agus beiḋ luasgaċa talṁan go tiuġ ann, agus gorta. Tusaċ na buarṫa iad san.

Agus ní foláir ar dtúis an soisgéal do ċraoḃsgaoileaḋ ċun na ngeinte go léir.

Óir tiocfaiḋ a lán daoine am’ ainim-se, agus déarfaid siad, Is mise é; agus meallfaid siad a lán.

Aċ féaċaiḋ ċúġaiḃ féin. Óir taḃarfaid siad i láṫair na gcóṁairlí siḃ, agus sgiúrsálfar siḃ ins na sinagógaiḃ, agus seasóċaiḋ siḃ i láṫair ríġṫe agus uaċtarán mar ġeall orm-sa, mar ḟiaḋnaise ḋóiḃ-sin.

Óir eireóċaid críosdana fallsa agus fáiḋí fallsa, agus taḃarfaid siad cóṁarṫaí uaṫa agus iongnaí, ċun na ḃfíoraon féin do ṁeallaḋ, dá mb’ḟéidir é.

Aċ ins na laeṫiḃ sin, tar éis na buarṫa san, dorċóċaiḋ an ġrian agus ní ṫaḃarfaiḋ an ġealaċ a solus, Agus beiḋ na réilte ag tuitim as an spéir, agus beiḋ na cóṁaċta atá ins na flaṫais d’á suaṫaḋ.