3
فصلِ سِوّم
1باچِه مه، تعلِیم مَره پُرمُشت نَکُو
و احکام مَره دَ دِل خُو نِگاه کُو،
2چراکه اُونا عُمر تُو ره دِراز مُونه
و دَز تُو صُلح و سلامَتی مُوبَخشه.
3رَحمت و راستی ره هرگِز از دِست نَدی،
بَلکِه اُونا ره دَ گردون خُو اَوزو کُو
و دَ وَرَقِ دِل خُو نوِشته کُو.
4اوخته مَورِدِ لُطف قرار مِیگِیری و نیکنام مُوشی
ام دَ نظرِ خُدا و ام دَ نظرِ مردُم.
5قد تمامِ دِل خُو دَ خُداوند تَوَکُل کُو
و دَ عقلِ خود خُو تکیه نَکُو.
6دَ تمامِ راه های خُو خُدا ره دَ نظر بِگِیر
و اُو راه های تُو ره اَوار مُونه.
7خود ره حکِیم و دانا فِکر نَکُو؛
از خُداوند بِتَرس و از بَدی دُوری کُو.
8اِی چِیزا بَلدِه جان تُو سلامَتی مِیدیه
و دَ استُغونای تُو طاقت و تازَگی مُوبَخشه.
9قد دارایی خُو خُداوند ره اِحترام کُو،
از اوّلِین حاصِلات خُو بَلدِه ازُو تقدِیم کُو.#۳:۹ «اوّلِین حاصِلات» دَزی معنیٰ اَسته که دَ مُطابِقِ تَوراتِ مُوسیٰ، بَنی اِسرائیل یگ دَهُم حِصّه از حاصِلاتِ زمِین خُو ره دَ راهِ خُدا مِیدَد.
10اُو غَیت دَیخانه های تُو پُر از نِعمت مُوشه
و چرخُشت های تُو از شِیرِه انگُور پُر شُده لَبریز مُوشه.
11باچِه مه، اِصلاح-و-تربیِه خُداوند ره رَد نَکُو
و سرزنِشِ ازُو ره خار حِساب نَکُو،
12چُون خُداوند هر کس ره که دوست دَره، سرزنِش مُونه،
امُو رقم که یگ آته باچِه دوست دَشتنی خُو ره سرزنِش کده اِصلاح مُونه.
13نیک دَ بَختِ کسی که حِکمت ره پَیدا کُنه
و نیک دَ بَختِ آدمی که دانایی-و-بِینایی ره حاصِل کُنه،
14چُون فایدِه شی از فایدِه تُجارَتِ نُقره کده بِهتر
و از مَنفَعتِ طِلّا کده خُوبتَر اَسته.
15اَرزِشِ حِکمت از دانه های قِیمَتی کده کَلو اَسته
و هر چِیزی که تُو دَزُو شَوق دَشته بَشی قد حِکمت برابر نَمُوشه.
16دِرازی عُمر دَ دِستِ راست شی
و ثُروَت و عِزَت دَ دِستِ چَپ شی اَسته.
17راه های حِکمت، راه های خوشی یَه
و تمامِ مَسِیر های شی صُلح-و-سلامَتی اَسته.
18بَلدِه کسای که اُو ره دَ دِست میره، اُو یگ دِرختِ حَیات اَسته،#۳:۱۸ «دِرختِ حَیات» یگ دِرختِ اَسته که دَ باغِ عِدِن، یعنی دَ بِهِشت، وجُود دَره و هر کسی که دَ اِی دِرخت دِست بِزنه صاحِبِ زِندگی اَبَدی مُوشه.
و کسای که خود ره دَزُو بِچَسپَنه، اُونا خوشبَخت مُوشه.
19خُداوند تَوَسُطِ حِکمت خُو پایسَنگِ زمی ره ایشت
و قد عقل و دانایی خُو آسمونا ره تَیار کد.
20اُو دَ وسِیلِه عِلم خُو از چُقُوری های زمی آو ره جاری کد
و از آوُر ها بارِش بارَند.
21باچِه مه، نَه ایل که امی چِیزا از نظر تُو دُور شُنه؛
حِکمتِ کامِل و دُوراَندیشی ره خُوب حِفظ کُو.
22اُونا بَلدِه جان تُو زِندگی
و بَلدِه گردون تُو زِینَت اَسته.#۳:۲۲ دَ فصلِ ۱، آیه ۹ رُجوع کنِید.
23پس تُو دَ صُلح-و-اَمنیَت دَ راهِ خُو موری
و پای پیچَلَک نَمُوخوری.
24وختِیکه دِراز مِیکشی ترس نَدَری
و غَیتِیکه خاو مُوکُنی خاو تُو شِیرِین اَسته.
25پس از بَلای ناگهانی ترس نَخور،
و نَه ام از تباهی که اولغهتله دَ سرِ بَدکارا نازِل مُوشه،
26چراکه خُداوند تکیهگاهِ تُو اَسته
و پای تُو ره از دام نِگاه مُونه.
27دَ حالی که قُدرت دَری و خُوبی از دِست تُو مییه،
از کسی که حقدار شی اَسته، دِریغ نَکُو.
28اگه همسایِه تُو پُشتِ یَگو چِیز مییه و امُو چِیز ره تُو دَری،
دَز شی نَگوی که ”بورُو، صَباح بیه که تُو ره بِدُم.“
29دَ ضِدِ همسایه خُو که دَ اِعتمادِ کامِل دَ پالُوی تُو زِندگی مُونه،
قَصدِ بَد نَکُو.
30قد کسی که دَز تُو بَدی نَکده بےدَلِیل جنجال نَکُو.
31قد آدمِ ظالِم همچِشمی نَکُو
و هیچ کُدَم از راه های شی ره اِنتِخاب نَکُو،
32چراکه خُداوند از آدمای کَجرَو بَد مُوبَره،
مگم بَلدِه آدمای صادِق راز خُو ره بَرمَلا مُونه.
33لعنتِ خُداوند دَ سرِ خانِه بَدکارا اَسته
مگم بَرکت شی دَ بَلِه جای بُود-و-باشِ آدمای نیک.
34 خُداوند رِیشخَندگَرا ره رِیشخَند مُونه،
مگم دَ آدمای بےکِبر فَیض مُوبخشه.
35آدمای حکِیم-و-دانا صاحِبِ آبرُو-و-عِزَت مُوشه،
لیکِن مردُمای اَبله و بےعقل رَسوا-و-شرمِنده.