Amavesi eBhayibheli adumile avela kokuthi نامَه تیتوس 1

آنایا ادعا اَکنِت که خدائا اَشناسِت، ولی وَ کَریاشو اُ آنا حاشا اَکنِت. آنایا منفور و نافَرمو هِت، و اُ درد هیچ کَر خَشی ناخرِت.

اَسِی آدامِی پاک، مَچی پاکِه، ولی اَسِی آدامِی نجس و بی‌ایمون، هیچ چی پاک نی. بلکه هم فکرشو و هم وجدانشو نجسِه.

آنا باید کلوم کابِل اعتمادیا که شُن یاد دَدَ، مُحکام نِگَه بِکو، تا اُشبِشابِه طِبک تعلیم وَلم اُ بَکیَه یاد هادَ، و هَمینا هم اُ آنایایی که شُمرَه مخالفت اَکنِت، توبیخ بِکو.

اَسِی که یَک ناظر که مباشر خدائِه، نباید تِی زندگیش چِی اُشبِه که وَخاطرُش سَرکوفت اُشبِزنِت، آنا نباید مغرور بِه یا زود تَریخ بِبِه یا عَرَک خور یا زورگو بِه یا حرص پول اُشبِه، بلکه باید مِهمون‌نواز، خیرخواه، خوددار، درستکار، مکدّس و منظم بِه.

شیخ کلیسا نباید تِی زندگیش چِی اُشبِه که وَخاطرُش سَرکوفت اُشبِزنِت، باید شوی یَک زن بِه، و اولادِی با ایمون اُشبِه که شُنِشابِه اُ آنایا متهم اُ بی‌بندوباری یا سَرکشی بِکنِت.