Amavesi eBhayibheli adumile avela kokuthi Иаковтыҥ самаразы 3

Dlulisela

Је ӧрӧртинеҥ келип турган ойгорлык баштапкыда ару, оноҥ энчӱ, тӧп, уккур, буурзашла, јакшы керектерле толо, ылгабас ла ачык-јарык.

Слердиҥ кемигер ойгор ло керсӱ? Мыны јакшы кылыгыла, бойы јобош ло ойгор болуп эткен керектериле кӧргӱссин.

Чындыктыҥ ӱрени энчӱ тужында, энчӱни чеберлеген улуста ӱренделет.

нениҥ учун дезе кайда кӱйӱниш ле арбаныш, анда аай-тӧӧй јок ло ончо јаман болуп јат.

Оныла Кудайды ла Аданы алкайдыс, оныла ок Кудайга тӱҥейлеп јайалган улусты каргайдыс. Бир ле оостоҥ алкыш ла каргыш чыгат. Андый болбос учурлу, карындаштарым.

Тил де – от, јаманныҥ кееркемјизи. Ол эт-канныҥ ӱйелери ортодо јӱрӱп, ончо эт-канды быјарсыдат, бойы таамыныҥ одынаҥ камылып, бастыра јӱрӱмисти ӧртӧйт.

Тилди дезе улустыҥ кемизи де јобожыдып болбойт: бу – токтодып болбос јаман; ол ӧлӱмдӱ коронло толо.

Карындаштарым! Мынаҥ кату јаргыла јаргыладарысты билип, ончогор ӱредӱчилер болорго амадабагар.