مَرقُسِ انجیل 2 سے مشہور بائبلی آیات

شئیر

عیسی وقتی اَ گب بیشتاوست اَشان بگفت: «ناخوشان ایسید کی مختاج طبیبید، نه جان ساقان. من ناموم تا صالحانَ دعوت بُکونم بلکی باموم گُناکارانَ دعوت بُکونم.»

وقتی عیسی اَشان ایمانَ بیده، اُ ایفلیجَ بگفت: «اَی زای، تی گُنائان ببَخشه بُبوست.»

و اَشان بگفت: «مُقدّسِ شنبه روج، آدمی ره بوجود بامو، نه، آدمی، مُقدّسِ شنبه روج واسی.

اوشان نتانستید اونَ عیسی ورجه باورید چونکی دشکاف نُبو و سقفیَ کی عیسی سر جُور نئَه بو بنا به واچِن بُکودید. بعد اَنکی سقفَ واچه ئید، تختیَ کی اُ ایفیلج مردای اون سر خوفته بو، بجیر روانه کودید.

ولی اَنِ واسی کی بدانید انسان پسر اَ قدرتَ دَره کی زمین سر، گُنائانَ ببَخشه» _ وگردست و ایفلیج بگفت: «تره گَم، ویریز، تی جیگای اوسان و بخانه بوشو!»

کویتا گفتار اَ ایفلیج مرداک ره سألتره، اَنکی ”تی گُنائان ببَخشه بُبوست“ یا اَنکی ”ویریز و تی جیگای اوسان و راه بوشو“؟

اُ ایفلیج مرداک ویریشت و درجا خو جیگای اوساد و همتان چومان جُلُو جه اویا بیرون بُشو. همتان حیرانَ بوستید و خُدای ستایش کونان گفتیدی: «هرگس اَطو چی نیده بیم.»