مَتّایِ انجیل 5 سے مشہور بائبلی آیات

شئیر

هیکّس گرسوزَ وانگیرانه تا اونَ ایتا دَلف جیر بنِه! بلکی اونَ چراغدان سر نئِه تا اونِ روشنائی تمانِ اوشانیَ کی خانه درون ایسائید فتاوه. پس وائالید شیمی روشنائی مردومِ سر فتاوه تا شیمی خُبِ کارانَ بیدینید و شیمی پئرَ کی آسمان درون ایسا، پرستش بُکونید.»

«شُمان دُنیا روشنائی ایسید. شاری کی ایتا کوه لچّه سر بنا بُبوسته یَ، نیشه قایمَ کودن.

خوشا به حالِ اوشانی کی دیل پاکید، چونکی اوشان خُدایَ خوائید دِئن.

خوشا به حالِ اوشانی کی تشنه و ویشتایِ عیدالتید، چونکی اوشان سِئر خوائید بوستن.

ولی من شمرأ گَم شیمی دُشمندانَ محبت بُکونید و اوشان واسی کی شمرأ عذاب دیئیدی، دُعای خیر بُکونید،

«خوشا به حالِ اوشانی کی واخُبید، روحِ درون نیازمندید، چونکی آسمانِ پادشائی اوشانِ شینه.

خوشا به حالِ اوشانی کی سُلوُک کونیدی، چونکی اوشان خُدا زاکان دوخواده خوائید بوستن.

خوشا به حالِ ماتم بزه کسان، چونکی اوشان، آرامی خوائید یافتن.

خوشا به حالِ اوشانی کی عیدالتِ راهِ درون عذاب کشیدی، چونکی، آسمانِ پادشائی اوشانِ شینه.»

خوشا به حالِ اوشانی کی رحم کونیدی، چونکی اوشانِ ره رحم خوائید کودن.

«خوشا به حالِ شُمان، هو موقع کی مردوم می واسی شمرأ فاش دِئیدی و اذیت کونیدی و هر بدِ گبیَ به دوروغ، ضِّدِ شُمان بیگید. خوش بیبید و شادی بُکونید، چونکی شیمی پاداش آسمانِ درون پیله یِ. چره کی هُطو، پیغمبرانیَ کی پیش جه شُمان ایسابید اذیت بُکودید.

خوشا به حالِ فروتنان، چونکی اوشان زمینَ به ارث خوائید بَردن.

«شُمان دُنیا نمک ایسید. ولی اَگه نمک خو مزه یَ جه دَس بده، چُطو بِه ایوارده اونَ شورَ کودن؟ دِه بدردِ هیچی نُخوره مگه اَنکی اونَ بیرون فیشانید و مردوم اونَ لگَد دَمَج بُکونید.

پس شُمان کامل بیبید، هُطوکی شیمی آسمانی پئر کامل ایسه.»

پس شیمی بله هو ’بله‘ ببه و شیمی نه هو ’نه‘، چونکی ویشتر جه اَن، شریر شینه.»

«اَنَم بیشتاوستید کی بگفته بُبوسته ”چوم عوضِ چوم و گاز عوضِ گاز.“ ولی من شمرأ گَم، شُرورِ آدم جُلُو نئسید. اگر ای کَس تی دیمِ ای وَرَ کشیده بزه، اویتا وَرَم وائال بزنه.

اَگه تی راستِ چوم تره به گُناه فاکشه، اونَ بیرون باور و فیشان، چونکی تره بختر اَنه کی ایتا جه تی اوسم و اعضا ناقص ببه تا اَنکی تمانِ تی تن جهندمِ درون اِگاده ببه. و اَگه تی راستِ دَس تره به گُناه فاکشه، اونَ بؤرسین و فیشان، چونکی تره بختر اونه کی ایتا جه تی اوسم و اعضا ناقص ببه تا اَنکی تمانِ تی تن جهندم درون اِگاده ببه.»