اِنجیلِ مَتّی 15 سے مشہور بائبلی آیات

شئیر

ولی اونچی كه دِهونِ جِم بیرون اِنه دِلِ جِم سَرچِشمه گِرنه، و این اون چیِ كه آدِمی ره نَجِس کانده؛ چوون خیالِ پَلید، قَتل، زِنا هاکاردِن، فاسِقی، دِزّی، دِراغی شهادت و تِهمَت، دِلِ جِم سَرچشمه گِرنه

اون چی که آدِمِ دِهونِ جِم جِر شونه وه ره نَجِس نَکانده بلکه اون چی آدِمِ دِهونِ جِم بیرون اِنه؛ اونِ که آدِمِ نَجِس کانده.

این قوم شه زِوونِ هِمراه، مِ ره حِرمَت اییِلنه، ولی وِشونِ دِل مِ جِم دورِ. وِشون بی خودی مِ ره پَرَسِش کاندِنه وِشونِ تَعلیم فِقَط آدِمیِ حِکمِ.

اون وَخت عیسی بااوته: «اِی زِنا، تِ ایمون خَله زیادِ. تِ خواسه بَرآوَردِه بَییه!» هَمون لَحظه وه کیجا شِفا بَییته.

ولی اون زِنا جلو بییَمو و عیسیِ لینگِ وَر زانو بَزو و بااوته: «ای آقا، مِ ره کُمِک هاکان.» عیسی جِواب هِدا: «دِرِس نییه نونِ وَچونِ دَس بَیریم و سَکائه پیش دِم هادیم.» ولی اون زِنا بااوته: «دِرِسِ آقا، ولی حَتّی سَکا هَم، نون تیکه ای که شه اَربابِ سِفرِهِ جِم کَلِنه ره خارنِنه.»