نامَه رومِنیا 4 سے مشہور بائبلی آیات

ابراهیم وَ بی‌ایمونی کِردَ، اُ وعدَه خدا شک اُشنِکِه، بلکه تِی ایمونُش کَوی بو و خدائا جلال اُشدَ. آنا اطمینان کامل اُشهاد که خدا شَشابِه اُ وعدَه خوش وفا بِکو.

هَموناکِه تِی تورات نوشتَه بُدِ: «اُ تو بای بُری ملتیا اُمکِردِ.» تِی حضور خدا هم اینائِه، مِ خدایی که ابراهیم اُ آنا ایمون شَئو، مِ خدایی که اُ مُردَیّا زندَه اَدَکو و اُ چِی‌یَی که نِهِت، هَستی اَدَ.

مِ عیسایی که وَخاطر خطائِی اَما تسلیم بو و وَخاطر صالح اُ حساب اُندَهِ اَما، زندَه آبو.

تِی جَی که هیچ امیدی نِهاد، ابراهیم وَ امید، ایمون شَئو که باید بای بُری ملتیا بِبِه، هَموناکِه اُ آنا گُتَه بُدِستاد که «نَسل تو اینا اَبِه.»

وَخاطر هَمِئِه که وعدَه، تَکیَه‌اش اُ ایمونِه، تا اِ وعدَه‌وا طِبک فیض بِه و یَک ضمانتی بِه اَسِی تَموم نَسل ابراهیم، یعنی نِه فَکَط اَسِی طرفدارِی شریعت، بلکه اَسِی کسِی هم که تِی ایمون ابراهیم شریک هِت، مِ ابراهیمی که بای هَمَهِ اَمائِه.

«خوش وَ حال آنایاکِه کَرِی بَدشو بَخشِدَ بو و گناهیاشو پوشِدَ بو. خوش وَ حال آناکِه خداوند گناهُش شُ حساب نیارِ.»

اَسِی که کتاب تورات چِه اَگِه؟ «ابراهیم اُ خدا ایمون شَئو و اِ باعث بو که آنا صالح اُ حساب بیاد.»