نامَه رومِنیا 14 سے مشہور بائبلی آیات

اَسِی که پادشاهِنِ خدا خَردَ و آخَردَ نی، بلکه صالح بُدَ، صلح و سلامتی و خارامیه تِی روح کدّوس خدا. هرکَه اینایی مسیحا خدمت بِکو، خدا کَبول شَکو و مردم هم تایید شَکنِت.

اَسِی که اَگَه زندگی اَکنِم، اَسِی خداوند زندگی اَکنِم، و اَگَه اَمِرِم، اَسِی خداوند اَمِرِم. پَ چه زندگی بِکنِم و چه بِمِرِم، مال خداوندِم.

پَ بِلگی اَزدُم مِ چِی بِم که باعث صلح و سلامتی و بَنا کِردَهِ یَکُدو اَبِه.

پَ بِلگی اِلا مِم بعد اُ یَکُدو حُکم نِکنِم. بلکه وَ جاش تصمیم بِگِری که هِسوَخت سِر رَهِ یَک کاکَئی یَک سنگی مَنِسی که جلووِ پا گیر اَکو و اُ زِمی اَزاد و یا مانعی مَنِسی.

اَسِی که تِی کتاب اِشعیای پیغامبر نوشتَه بُدِ: «خداوند اَگِه: اُ هَستِنِ خوم کَسام اَدَخرام که هر زانویی جلووِ ما خام اَدَبِه و هر زابُنی خدائا اعتراف اَکو.» پَ هر یَک از اَما حسابُش اُ خدا آپَس اَدَ.

اُ کسی که تِی ایمونُش ضعیفِه، بین خوتو کَبولُش بِکنی، ولی نِه اَسِی اِکِه سِرِ عکیدَیّا، جَر و مُرافِعَه بِکنی.

تو کِه هِش که اُ نوکر یِکِیدو حُکم اَکنِش؟ اِکِه آنا سِرِ پا اَوَایستِ یا اَفتِه، اُ اربابُش ربط اُشَه. آنا پابَرجا اَدَمانِه، اَسِی که خداوند شَشابِه اُ آنا سِرِ پا نِگَه بِکو.