Kutsal Ruh: Ateşe Dayanıklı Mıyız Yoksa Yanıcı Mı?Örnek

İsa'daki Tanrı Ateşi

Tapınak bazıları için tapınma yeriydi. Diğerleri içinse geçim sağlamak için her türlü yolu denedikleri bir iş yeriydi. Fakat Oğul için, Babası'nın Evi idi; kutsal bir yer ve ulusların kurtuluşu ve şifası için bir dua yeriydi. Böylece, para bozanlara, hırsızlara ve istismarcılara karşı kırbaç çıktı, Ferisiler'i öfkeyle köpürttü ve kendi hayatını riske attı. Fakat Babası'nın onuru tehlikede ve ulusların kurtuluşu belirsiz durumdayken, ölüme güldü çünkü hepsi buna değerdi; ölümü yenecek, gerekirse çarmıha gidecekti. İşte tutku!

İnsan deneyiminde, Tanrı'nın ateşi tutkuya; İsa'da gördüğümüz türden bir tutkuya dönüşür. Belki de sadece sözlerinde tutkulu değildi. İsa son kez Yeruşalim'e gittiğinde, öğrencilerin önünde yürüdüğünü okuyoruz. Nasıl atılıp önde yürüdüğünü gördüler (Markos 10:32). Neden? Bir şekilde, ruhundaki ateş yürüyüş biçiminde belirgindi.

Oraya vardıklarında İsa tapınağın kirletildiğini gördü. Öğrencilerin daha sonra O'nun tutkulu duygularına dair daha fazla kanıtları oldu. Tepkisi O'nu müthiş bir şahsiyete dönüştürdü. Öğrenciler Mezmur 69:9'daki sözleri hatırladılar: "Evin için gösterdiğim gayret beni yiyip bitirecek..." Ancak bu, soğuk bir öfke değil, sevgiden doğan bir öfkeydi. İsa çılgın bir fanatik değildi. Babası'nın evini seviyordu, hepsi bu. İnsanların tapınakta özgürce ve mutlulukla ibadet etmelerini görmek istiyordu. Fakat tapınaktaki ticarileşme tüm bunları mahvetmişti. Kalbi bir volkan gibi taştı. Ruhundaki Kutsal Ruh'un ateşi tapınağı temizlemesini sağladı.

Çocuklar, körler ve topallar orada kaldılar ve İsa onları iyileştirdi (Matta 21:14-16). Zaten yapmak istediği şey buydu, öfkesinin fırın gibi ısınmasının nedeni buydu. Öfkesi sevinç için çaba gösterdi ve başardı; çocuklar sonunda "Hozana!" diyerek ezgi söylediler.