Оятҳои маъмули Инҷил аз نامَه تیتوس 2

اَسِی که فیض خدا آشکار بُدِ، فیضی که نجاتا اَسِی هَمَه مردم اَدارِ، و اُ اَما یاد اَدَ که بی‌دینی و هوی و هَوسِی اِ دُنیَه‌وا وِل بِکنِم و وَ خودداری و وَلمی و دینداری تِی اِ دُورَه زَمونَه‌وا زندگی بِکنِم،

و منتظر مِ امید مبارکمو بِم، یعنی ظاهر بُدَئِه شکوه و جلال خدای گَپمو و نجات‌دَهندَمو عیسی مسیح، مِ عیسی مسیحا که جونُش تِی رَهِ اَما اُشدَ تا اُ اَما از هَمَهِ بَدِنیا آزاد بِکو و تا اَسِی خوش یَک کوم، پاک بِکو که مال خوش هِت و اَسِی کَر خَش غیرت شُهَه.

از هر نظر اُ خوت اُلگُنِ کَرِی خَش بِکو. و تِی تعلیمُت روراست و سنگین رنگین بِش. حرفیات طوری بِه که کسی اُشنِشابِه محکومُش بِکو، تَ دشمن دلیلی اَسِی بَد گُتَه اُ اَما آنِجُرِ، و اینا خَجالَت زادَ بِبِه.