Оятҳои маъмули Инҷил аз نامَه رومِنیا 1

اَسِی که ما از انجیل عار اُمنی، اَسِی که انجیل کُدرت خدائِه اَسِی نجات هرکَه که ایمون بیارِ، اوّل یهودی و بعد یونانی.

اَسِی که تِی انجیل، مِ صالح بُدَئی که از خدائِه آشکار اَبِه، که از اوّل تا وَ آخر لِی ایمون پابَرجائِه. هَموناکِه تِی کتاب حبقوق پیغامبر نوشتَه بُدِ: «آدام صالح وَ ایمون زندگی اَکو.»

اَسِی که از موکَهِ خلکت دنیا، صفتِی خدا که نابِه بِبِنِش، یعنی کُدرت اَبَدی و الوهیت آنا، بُری واضح تِی چِی‌یَی که نَک بُدِ، اَبِه بِبِنِش، پَ آنایا هیچ بَهونَه‌ای شُنی.

اَسِی که با اِکِه خدائا شُشناسِدِ، ولی شُن آنا چُنِ خدا حرمت نِنَه و شکرگزاری شُنِکِه، بلکه تِک فکرشو گرفتار چِی‌یَی باطل بُدِت و دلِی نادونشو تاریک بو.

اَسِی که آنایا حکیکتی که دربارَهِ خدائِه وَ دارُو اَلِش شُکِه و مخلوکا وَ جَی خالک پرستش و خدمت شُکِه، مِ خالکی که تا اَبَد مُتبارکِه. آمین.

اَسِی که خشم خدا وَ ضد هر رَکَم بی‌دینی و نِ وَلمِنِ آدامیا از آسِمو آشکار اَبِه، مِ آدامِی که وَ نِ وَلمیشو جلووِ حکیکتا اَگِرِت.

وَخاطر هَمِ خدا هم اُ آنایا تِی هوی و هَوسِی زشتشو وِل اُشکِه. اَسِی که حتی زِنیاشو، رابطه طبیعیا خاد رابطه غیرطبیعی اَلِش شُکِه. هَمینا هم، مَردیا رابطه طبیعی خاد زنیا وِل شُکِه و تِی تَش هوی و هَوس که اُ یَکُدو شُهاد سُتِت. مَردیا خاد مَردیا کَرِی شواَکِه که نانگ و عیب هاد، و سِزای کَرِی نِ وَلمشو تِک وجودشو شُگِرِت. و وَخاطر اِکِه شِناسِدَهِ خدا شُنسِه ارزشی اُشنِهاد، خدا هم اُ آنایا تِی فکرِی زشت وِل اُشکِه تا کَریا اَنجوم هاتِت که نباید اَنجوم شُدَدِستاد.

ادعا شواَکِه که با حکمتِت، ولی نادون بُدِت و شکوه و جلال خدای غیرفانیا خاد بُتِی که چُنِ آدام فانی و پرندیّا و حیوونیا و خزندَیّا هادِت اَلِش شُکِه.