Оятҳои маъмули Инҷил аз نامَه یعکوب 2

هَمینا هم ایمون وَ تنهایی اَگَه عمل اُشنِبِه، یَک ایمون مُردَئِه.

اَسِی که هَموناکِه جسم بدون روح مُردَئِه، ایمون هم بدون عمل مُردَئِه.

کاکَئِی ما، چه فایدَه‌ای اُشَه اَگَه کسی بِگِه ایمون اُشَه، ولی عمل اُشنِبِه؟ مَ اینا ایمونی شَشابِه اُ آنا نجات هادَ؟

تو ایمون اُتَه که خدا یکیه. خوب اَکنِش! حتی دیویا هم اینا ایمونی شُهَه و از تِرس اَلَرزِت!

ولی یکی اَگِه: «تو ایمون اُتَه و ما هم عمل اُمَ!» تو ایمونُت بدون عملُت اُ ما نِشو هادِ و ما هم ایمونُم وَ عملُم اُ تو نِشو اَتام.

اَسِی که اُ مِ آدامی که شُ هِسکَه رحم نِکِردِ، وَ بی رحمی حُکم اَبِه. رحم کِردَ اُ حُکم کِردَ پیروزِه!

اَبِنی که آدام وَ عمل، صالح اُ حساب اَدا، نِه فَکَط وَ ایمون تنها.

اَبِنِش که ایمون خاد عملُش کَر شَکِه و، ایمون خاد عملُش کامل بو.