Оятҳои маъмули Инҷил аз کَرِی حَوارِنیا 16

آنایا جواب شُنادَ: «اُ خداوند عیسی ایمون بیا که تو و هَمَهِ اهل خونَت نجات پیدا اَکنی.»

نَزیکِی نصف شُو، پولُس و سیلاس دعا شواَکِه و اَسِی خدا سرود حمد و ستایش شواَخواد و بَکیَه زندانِنیا هم اُ آنایا گاش کَر شواَکِه، که یَکدَفَه زلزلَه گاتی اُمَ، اوناکِه شالدَه ساختمون زندان لَرزِئِست. جِخُو هَمَهِ دَریا واز آبو و زنجیریا از دست و پای هَمَه بَرِئِست.

مِ موکَوا، اُ آنایا شُدَر اَئو و اُشپُرسی: «آقائیا، چه باید بِکنام تا نجات پیدا بِکنام؟»

وَختی زندانبان بیدار آبو و اُشدی که دَرِی زندان وازِه، شمشیرُش اُشکَشی تا اُ خوش بِکُشِه، اَسِی که گَمون شَکِه زندانِنیا گُروختِستِت. ولی پولُس وَ صدای بلند جار اُشزاد و اُشگُت: «اُ سِرِ خوت بَلایی مَیا، اَسِی که اَما هَمَه اِکا هِم!»