Ман зиёда аз 10 сол маводи мухаддирот истеъмол мекардам ва ҳама чизро аз даст додам. Ман ҳатто кӯшиш кардам, ки қасдан маводи мухаддиротро зиёд истеъмол кунам, зеро эҳсос мекардам, ки барои зиндагӣ кардан чизе намондааст. Ман намехостам дар бораи Худо чизе бишнавам, зеро ғазабнок ва талх будам. Ман гумшуда ва танҳо будам ва намедонистам, ки чӣ тавр ҳаёти худро ислоҳ кунам. Он чиро, ки дар он вақт намедонистам, ин набуд, ки чӣ тавр ҳаёти худро ислоҳ кунам - балки Кӣ метавонад онро ислоҳ кунад.

Тақрибан ду сол аст, ки ман дар худ тағйироте мебинам, ки фақат ба Исоро шукргузор ҳастам. ТавассутиОяти рӯз, Роҳнамоии Навиштаҷоти Муқаддас ва Нақшаҳо, ман аз наздик шудан ба Худо ва мустаҳкам кардани бунёди худ дар Ӯ лаззат мебарам. Ман огоҳномаиОяти рӯзро мегирам ва он ба ман ёдрас мекунад, ки ҳар субҳ Китоби Муқаддаси худро хонам. Ҳоло, ман ба ақиб нигоҳ мекунам ва дарк мекунам, ки Ӯ ҳамеша бо ман буд ва фақат интизор буд, ки маро даъват кунам.