1 Koryntian 14
14
Dar języków na tle daru prorokowania
1Zabiegajcie o miłość,#1Kor 12:31; 16:14; 2P 1:7 [gorąco] pragnijcie duchowych [darów],#1Kor 12:1; 14:12#14:1 duchowych [darów], τὰ πνευματικά. a najbardziej tego, aby prorokować.#1Kor 14:39 2Bo kto mówi językiem,#Mk 16:17; 1Kor 12:10; 14:18-19, 22-23 mówi nie do ludzi, lecz do Boga; nikt bowiem nie rozumie,#14:2 rozumie, ἀκούει, tj. nie słyszy. gdyż w Duchu#1Kor 14:14-16 wypowiada tajemnice.#1Kor 13:2#14:2 w Duchu l. pod wpływem Ducha. 3Kto natomiast prorokuje, mówi do ludzi dla zbudowania,#Rz 14:19; 1Kor 10:23; 14:26 zachęty i pociechy. 4Kto mówi językiem, buduje siebie; a kto prorokuje, buduje zgromadzenie.#14:4 zgromadzenie, ἐκκλησία, lub: kościół. 5Pragnę, abyście wy wszyscy mówili językami, bardziej jednak, abyście prorokowali;#Lb 11:29; 1Kor 14:1 gdyż ten, kto prorokuje, jest większy niż ten, kto mówi językami, chyba żeby wykładał,#1Kor 14:13, 26-28 aby zgromadzenie doznało zbudowania.
6A teraz, bracia, jeśli przyszedłbym do was, mówiąc językami,#1Kor 14:19 na co bym wam się przydał,#1Kor 12:7 gdybym wam nie przemówił czy to w objawieniu,#1Kor 14:26; Ef 1:17; 3:3, 5 czy w poznaniu,#Rz 15:14; 1Kor 1:5; 12:8 czy w proroctwie, czy w pouczeniu?#1Kor 14:26 7Podobnie przedmioty martwe, które wydają dźwięk, jak flet czy cytra: gdyby nie wydawały różnych dźwięków, jak można by rozpoznać, co grają na flecie, a co na cytrze? 8Również jeśliby trąba#Lb 10:9; Jr 4:19; Ez 33:3-6; Jl 2:1 wydała dźwięk niewyraźny, kto przygotowywałby się do bitwy?#1Tm 1:18; 6:12; 2Tm 4:7 9Tak i wy, jeśli za pomocą języka zrozumiałego nie wydacie słowa, jak da się rozpoznać, co zostało powiedziane? Będziecie raczej mówić w powietrze.#1Kor 9:26 10Na świecie jest niewątpliwie tak wiele różnego rodzaju dźwięków i nic nie jest bez dźwięku; 11gdybym więc nie poznał znaczenia dźwięku,#14:11 znaczenia dźwięku, τὴν δύναμιν τῆς φωνῆς, tj. siły dźwięku. byłbym dla tego, który mówi, cudzoziemcem, a ten, który mówi, byłby cudzoziemcem dla mnie. 12Podobnie i wy, ponieważ jesteście zapaleńcami#14:12 zapaleńcami duchowych [darów], ζηλωταί πνευματικῶν, P (VI) ; zapaleńcami duchów, ζηλωταί πνευμάτων, א (IV), wl; 1Kor 14:12L. duchowych [darów], szukajcie [darów] dla zbudowania zgromadzenia, abyście [w takie] obfitowali.
13W tym celu, kto mówi językiem, niech się modli, aby wykładał.#1Kor 14:5, 26-28 14Jeśli bowiem modlę się językiem, mój duch#Ef 4:23 się modli, rozum mój natomiast pozostaje bezowocny. 15Co zatem pozostaje? Będę modlił się duchem,#J 4:23-24 ale także będę modlił się rozumem; będę śpiewał duchem,#Ef 5:19; Kol 3:16 ale także będę śpiewał rozumem.#Ps 47:7; Jk 5:13#14:15 Lub: Będę modlił się w Duchu […] będę śpiewał w Duchu; kontekst, także w 1Kor 14:16, wskazuje raczej na ducha ludzkiego. 16Bo jeśli błogosławisz w duchu, to w jaki sposób zajmujący miejsce#14:16 Tj. znajdujący się w sytuacji nie obeznanego. nie obeznanego#14:16 nie obeznany, ἰδιώτης, w sensie ścisłym: laik, nieświadomy rzeczy. W zal. od kontekstu: (1) niewykształcony, nieuczony (Dz 4:13); (2) osoba spoza określonej wspólnoty, osoba poszukująca, człowiek nie zaznajomiony ze sprawą, nie wprowadzony w określoną kwestię (1Kor 14:16, 23, 24); (3) niewyćwiczony (2Kor 11:6). powie „Amen”#Pwt 27:15-26; 1Krn 16:36; Ne 5:13; 8:6; Ps 106:48; Jr 28:6; 2Kor 1:20; Obj 5:14; 7:12; 19:4 przy twoim dziękczynieniu, skoro nie rozumie, co mówisz? 17Ty wprawdzie pięknie dziękujesz, ale drugi się nie buduje.#1Kor 14:3-5 18Dziękuję Bogu, że mówię językami więcej niż wy wszyscy, 19ale w zgromadzeniu wolę powiedzieć pięć słów moim rozumem, aby też innych pouczyć, niż dziesiątki tysięcy słów językiem.
20Bracia, nie bądźcie dziećmi w myśleniu,#1Kor 13:11; Ef 4:14; Hbr 5:12-13 ale w złem#Rz 16:19 zachowujcie się jak niemowlęta#Mt 11:25; 18:3; 1P 2:2 – w myśleniu bądźcie dojrzali.#Ef 4:13; Kol 1:28; Hbr 5:14#14:20 Lub: dążcie do tego, aby być dojrzali. 21W Prawie jest napisane:
Przez ludzi obcego języka
oraz obcych warg przemówię
do tego ludu,
ale i tak Mnie nie usłuchają –
mówi Pan.#Iz 28:11-12
22Języki zatem są na znak nie dla wierzących, ale dla niewierzących,#14:22 Trudność wyjaśnienia 1Kor 14:21-25 znika, jeśli wiarę wierzących (τῶν πιστευοντῶν) i niewierzących (τῶν ἀπιστῶν) potraktujemy nie atrybutywnie, w sensie stałej cechy ich charakteru, to jest widząc w nich po prostu ludzi wierzących lub niewierzących, ale wolitywnie, to jest jako gotowych do uwierzenia w obliczu przekonywających dowodów. Takie postawienie sprawy daje nam wyjaśnienie 1: Języki są znakiem, [który odrzucają] nie [ciągle] wierzący, ale [wciąż] niewierzący (zob. przemówię obcym językiem, lecz nie posłuchają, 1Kor 14:21, uznają to raczej za szaleństwo, 1Kor 14:23). Proroctwo natomiast jest znakiem, [który odrzucają] nie [wciąż] niewierzący, ale [ciągle] wierzący, bo tym ostatnim, ponieważ i tak wierzą, jest ono niepotrzebne. Prościej: Języki nie są znakiem, który przekonuje niewierzących. Takim znakiem jest proroctwo. A zatem języki tłumaczcie, ale skupcie się na proroctwie (1Kor 14:26-33). Zob. złe serce niewiary w Hbr 3:12. Za przedstawionym podejściem przemawia ponadto zróżnicowanie znaczeniowe między ptc. ἀπίστων, wierzący, a przym ἄπιστος, niewierzący. Wyjaśnienie 2: Paweł, mówiąc języki, ma na myśli języki zrozumiałe (jak w Dz 2:1-13), albo tłumaczone na język zrozumiały języki obcych – za wyjątkiem 1Kor 14:23, w którym mówiąc o językach, odnosi się do sytuacji w Koryncie. A zatem języki obcych są znakiem dla niewierzących, że Boża zapowiedź w końcu się spełniła. Nie doprowadziło to ich do opamiętania, ale nie uratowało od konsekwencji uporu. (Inaczej było w dniu Pięćdziesiątnicy). Języki nie są znakiem dla wierzących, bo ci wierzą i bez nich. Co do proroctwa, nie jest ono znakiem dla niewierzących, bo dla nich znakiem są języki. Jest ono znakiem dla pragnących uwierzyć i w związku z tym otwartych na przekonywające dowody. Stąd języki należy nadnaturalnie tłumaczyć, by było tak jak w czasie Pięćdziesiątnicy (por. Dz 11:15-18), a skupiać się na proroctwie. a proroctwo nie dla niewierzących, ale dla wierzących. 23Jeśli więc schodzi się całe zgromadzenie#1Kor 11:17-18, 20 i wszyscy mówią językami, a wejdą nie obeznani albo niewierzący, to czy nie powiedzą, że szalejecie?#Mk 3:21; J 10:20; Dz 2:13; 26:24 24Jeśli natomiast wszyscy prorokują, a wejdzie jakiś niewierzący albo nie obeznany, to rozpoznawany#14:24 rozpoznawany, ἐλέγχεται, l. badany, próbowany. przez wszystkich, badany przez wszystkich, 25z tajnikami swego serca wychodzącymi na jaw#Rz 2:16; Hbr 4:12#14:25 Proroctwo zatem to nie tylko przepowiadanie przeszłości, ale także obnażanie istniejącego stanu rzeczy. – tak padnie na twarz, odda pokłon Bogu i oznajmi: Rzeczywiście Bóg jest pośród was.#Iz 45:14; Dn 2:47; Za 8:23; J 4:19
Sprawa porządku na zgromadzeniach
26Co zatem, bracia? Gdy się schodzicie,#1Kor 11:18, 20 każdy [coś ma]: ma psalm,#Ef 5:19; Kol 3:16; Jk 5:13 ma pouczenie, ma objawienie, ma język, ma przekład#1Kor 12:8-10; 14:5-6, 13, 27 – wszystko niech się dzieje dla zbudowania.#1Kor 10:23; 14:3; 2Kor 12:19; 13:10; Ef 4:29 27Jeśli ktoś mówi językiem, niech [to czyni] po dwóch lub najwyżej trzech, i z osobna, a jeden niech przekłada; 28jeśli natomiast nie ma tłumacza, niech w zgromadzeniu zamilknie, niech mówi sobie i Bogu. 29Prorocy niech mówią dwaj lub trzej, a inni niech rozsądzają;#Jb 12:11; Dz 17:11; 1Ts 5:21; 1J 4:1#14:29 Por. 1Kor 12:10 mówiący o rozróżnianiu duchów. 30jeśli zaś kolejnemu siedzącemu zostało dane objawienie, poprzedni niech zamilknie. 31Możecie bowiem pojedynczo wszyscy prorokować, aby wszyscy mogli się uczyć i wszyscy doznać zachęty. 32A duchy proroków#Obj 22:6#14:32 Lub: duchowe natchnienia proroków. poddają się#14:32 Lub: są poddane. prorokom, 33gdyż [Bóg] nie jest Bogiem zamieszania, lecz pokoju.
Jak we wszystkich zgromadzeniach świętych,#1Kor 1:2 34kobiety niech w zgromadzeniach milczą, gdyż nie pozwala się im mówić;#1Tm 2:12#14:34 nie pozwala się im mówić, οὐ γὰρ ἐπιτρέπεται αὐταῖς λαλεῖν: (1) zakaz nie dotyczy modlitwy ani prorokowania, 1Kor 11:2-16; (2) zakaz odnosi się raczej do tego, że (a) nauczycielami kobiet mieli wówczas być mężowie, a miejscem uczenia się dom, zob. 1Kor 14:35; 1Tm 2:11-15; albo do tego, by (b) kobiety mające wierzących mężów nie zabierały publicznie głosu w czasie dyskusji nad przesłaniem proroków (1Kor 14:29); (3) zakaz apostoła powinien być rozpatrywany w kontekście braku powszechnego dostępu kobiet do edukacji, co zaczęło ulegać zmianie w środowiskach wspólnot chrześcijańskich. lecz niech będą poddane,#1Kor 11:3; Ef 5:22; Kol 3:18; Tt 2:5; 1P 3:1 jak i Prawo#Rdz 3:16 mówi. 35Jeśli natomiast chcą się czegoś nauczyć, niech pytają w domu swoich własnych mężów; gdyż w zgromadzeniu nie przystoi kobiecie mówić.#14:35 1Kor 14:34-35 znajduje się w tym miejscu w 𝔓123 א (IV); w D (V) po w. 40. W takim przypadku: 33 gdyż [Bóg] nie jest Bogiem zamieszania, lecz pokoju, jak we wszystkich zgromadzeniach [skupiających] świętych. 37 Jeśli ktoś uważa, że jest prorokiem […]. Pominięcie tego frg. ma słabe podstawy, gdyż znajduje się on we wszystkich świadectwach tekstowych i być może jest dopiskiem samego Pawła, 1Kor 14:35L. Miejsce umieszczenia fragmentu jest w obu przypadkach zgodne z logiką i kontekstem, choć być może na końcu pasuje bardziej, bo nie rozbija wypowiedzi na temat prorokowania, ale jego umieszczenie nie zmienia w sposób zasadniczy sensu zakazu. 36Czy od was Słowo Boga wyszło albo czy tylko do was samych dotarło?
37Jeśli ktoś uważa, że jest prorokiem albo [człowiekiem] duchowym,#1Kor 2:15; 3:1 niech zauważy, że to, co wam piszę, jest przykazaniem Pana;#1Kor 7:10, 25; 1J 4:6 38a jeśli ktoś [tego] nie uznaje, nie jest uznany. 39Tak więc, bracia moi, gorąco pragnijcie prorokować i językami mówić nie przeszkadzajcie; 40a wszystko niech się dzieje godnie i według porządku.#1Kor 14:33; Kol 2:5
Obecnie wybrane:
1 Koryntian 14: SNPD4
Podkreślenie
Kopiuj
Porównaj
Udostępnij
Chcesz, aby twoje zakreślenia były zapisywane na wszystkich twoich urządzeniach? Zarejestruj się lub zaloguj
Polish Bible © Ewangeliczny Instytut Biblijny, 2018
Wydanie cyfrowe przy współpracy z Platformą SzukajacBoga.pl. Dodatkowe informacje o SNP oraz wykaz skrótów użytych w przypisach znajdziesz klikając poniżej