Stil worden om te luisteren

We leven in een wereld vol geluid. Meldingen, meningen, verwachtingen, agenda’s.
Juist daarom is Bijbellezen niet in de eerste plaats iets wat je doet,
maar een plek waar je tot rust komt.

Opvallend is hoe Jezus leefde. Hij was omringd door mensen, noden en vragen.
En toch koos Hij er steeds weer voor om zich terug te trekken.
Niet als vlucht, maar als bron.
Voor Hij sprak, luisterde Hij.
Voor Hij handelde, zocht Hij de Vader.

Bijbellezen begint daarom niet met begrijpen of toepassen,
maar met aanwezig zijn.
Met stoppen.
Met erkennen dat God spreekt – ook als jij het nog niet hoort.

Misschien voelt stilte ongemakkelijk.
Misschien merk je onrust, afleiding of ongeduld.
Dat is geen falen, dat is oefenen.
God is niet afwezig in de stilte;
wij moeten vaak opnieuw leren afstemmen.

Wie de Bijbel opent zonder haast,
ontdekt dat God niet schreeuwt, maar uitnodigt.
Niet dwingt, maar vormt.
Niet alles tegelijk zegt,
maar genoeg voor vandaag.

Ik merk dat ik de neiging heb om meteen “iets uit de Bijbel te halen”.
Een inzicht, een les, iets nuttigs.
Maar de momenten die mij het meest gevormd hebben,
waren vaak momenten waarop ik gewoon stil werd
en geen antwoorden had.

Soms zat ik met een open Bijbel
en dacht ik: God, ik heb eigenlijk niets te melden.
En juist daar merkte ik achteraf:
die rust nam ik de dag mee.

Neem vandaag bewust tijd voor stilte vóór je leest.
Leg je telefoon weg.
Begin met een eenvoudig gebed:
“God, hier ben ik. Wilt U tot mij spreken?”

En schrijf in je boekje op wat in je opkomt. Wat blijft hangen? Het kan zomaar zijn dat God iets tegen je zegt.

P.S. Dit leesplan is geschreven door Jan-Willem Bosman, een van de voorgangers van Mozaïek010. Het leesplan is geschreven bij een preek over dit thema. Wil je meer informatie over deze preek of over de kerk klik hier