Handelingen 3:1-8

We lezen uit Handelingen 3 vanaf vers 1:
Petrus nu en Johannes gingen samen naar de tempel tijdens het uur van het gebed, het negende uur. En een man, die vanaf de moederschoot kreupel was, werd daarheen gedragen. Men zette hem dagelijks bij de tempelpoort, die de Schone genoemd wordt, om een liefdegave te vragen aan hen die de tempel binnengingen.
Toen hij Petrus en Johannes zag, op het moment dat zij de tempel zouden binnengaan, vroeg hij of hij een liefdegave mocht ontvangen. En Petrus keek hem met Johannes doordringend aan en zei: Kijk ons aan! En hij hield de ogen op hen gericht, omdat hij verwachtte iets van hen te ontvangen. Petrus zei echter: Zilver en goud heb ik niet, maar wat ik heb, dat geef ik u: in de Naam van Jezus Christus de Nazarener, sta op en ga lopen!
En hij greep hem bij de rechterhand en richtte hem op, en onmiddellijk werden zijn voeten en enkels vast. Met een sprong stond hij overeind en liep rond, en hij ging met hen de tempel in, lopend en springend en God lovend. (Handelingen 3:1-8, HSV)

Een prachtverhaal. Denk je in: die man, van kinds af aan verlamd, en hij werd dag in dag uit bij de ingang van de tempel neergezet. Een goede plek was dat voor een bedelaar. En reken maar dat hij intussen, door de jaren heen, de nodige vaardigheid ontwikkeld had om zoveel mogelijk te vangen. Zo gaat dat.

Het lijkt erop dat hij daar alleen op uit is. Want als Petrus en Johannes voorbij komen, dan laat hij duidelijk weten dat hij van hen ook iets verwacht. In die zin lijken we allemaal wel een beetje op die man, vind je niet? Een dag is toch geslaagd als het gelukt is zoals je had gehoopt? En als het er dan nog iets meer op wordt dan je had verwacht, nou ja, dan is het helemaal oké.

Ik kan me voorstellen dat die man soms ook ’s avonds naar huis ging en als hij dan telde en het was meer dan gemiddeld, dat hij dan een goede dag had gehad. En nu? Petrus en Johannes hebben niks bij zich. Dat blijkt. Zilver en goud hebben ze niet. Dat kun je soms weleens hebben: niks op zak. Je zou wat willen geven, maar je hebt even niks.

Maar Petrus en Johannes, ze grijpen het aan als een gelegenheid. Hun eigen lege portemonnee. Ze grijpen het aan als een gelegenheid om dát wat ze wél hebben, deze man aan te reiken. Ze zijn niet van tevoren heel bewust naar de tempel gegaan om iemand te genezen. Nee, het gebeurt zomaar onderweg, door de kracht van de Geest. Als je geen zilver of goud hebt, geef dan wat je in Jezus voor een ander hebt.

En het gebeurt. Ze kijken de man aan. En op de een of andere manier wordt de man door die blik gevangen. Nee, hij heeft nog niet goed door wat ze hem willen geven. Totdat Petrus het zegt. Het gaat hier helemaal niet zozeer om het geloof van die man. Het gaat hier om de opzoekende liefde van God in het leven van deze man.

God, Jezus, die veel meer voor hem in petto heeft dan hij zelf verlangt. Mooi, hè? Herken je het? Jij was soms al dik tevreden met dit en dat. Een natje en een droogje, en je dankte God. Maar Hij kwam voorbij. Verrassend, onverwacht. Niet omdat jij er gelijk om verlegen zat, maar omdat Zijn hart uitging naar jou.

En je kreeg iets wat jouw begrip te boven ging. Nooit gedacht. Genade waarmee je werd bezocht.

De man sprong op en ging samen met Petrus en Johannes huppelend de tempel binnen. Daar mocht hij daarvoor nooit komen, als verlamde. Maar nu wel. Thuiskomen bij God.

Weet je wanneer je dat doet? Als God je in Christus de hand reikt. En jij ontdekt dat je kind aan huis mag zijn bij Hem. Je kunt je geluk niet op. Je begint zomaar te huppelen, te springen, te dansen, te zingen.

Ik hoop dat je er een beetje in meegenomen werd.

Dit leesplan is deel van de serie over het Bijbelboek Handelingen. Samen met Jesus.net heeft dominee Paul Visser deze serie ontwikkeld. Voor meer informatie over Jesus.net klik hier. Wil je meer video’s bekijken van dominee Paul Visser klik dan hier.