مزامیر 52
52
محبّت خدا تا به ابد باقی است
برای سالار سرایندگان. قصیده داوود، وقتی که دوآغِ اَدومی آمد و شائول را خبر داده، گفت که «داوود به خانه اخیملک رفت.»
1ای زورمند، چرا از بدی فخر میکنی؟
رحمت خدا همیشه باقی هست.
2زبان تو شرارت را به وجود میآورد،
مثل تیغ تیز، ای حیلهگر!
3بدی را از نیکویی بیشتر دوست میداری
و دروغ را زیادتر از راست گویی، سلاه.
4همه سخنان مرگبار را دوست میداری،
ای زبان حیلهباز!
5خدا نیز تو را تا به ابد هلاک خواهد کرد
و تو را ربوده، از مسکن تو خواهد کند
و ریشه تو را از زمین زندگان، سلاه.
6عادلان این را دیده، خواهند ترسید
و بر او خواهند خندید و خواهند گفت:
7«هان، این کسی است که خدا را قلعه خویش ننمود
بلکه به زیادی دولت خود توکّل کرد
و از بدی خویش خود را قوی ساخت!»
8و امّا من مثل زیتون سبز در خانه خدا هستم.
به رحمت خدا توکّل میدارم تا به ابد.
9تو را همیشه حمد خواهم گفت،
زیرا تو این را کردهای.
و انتظار نام تو را خواهم کشید،
زیرا نزد مقدّسان تو نیکوست.
اکنون انتخاب شده:
مزامیر 52: RCPV
هایلایت
کپی
مقایسه
به اشتراک گذاشتن
می خواهید نکات برجسته خود را در همه دستگاه های خود ذخیره کنید؟ برای ورودثبت نام کنید یا اگر ثبت نام کرده اید وارد شوید
@ 2024 Korpu Company