آیات محبوب کتاب مقدس از II Ccorintiánaċ 12

به اشتراک گذاشتن

Aċd a duḃairt sé riom, Is lór ḋuit mo ġrássa: óir iomlánuiġṫear mo ċúṁaċdasa a néugcrúas. Uime sin buḋ ró ṁóide mfonn mórḋáil do ḋéunaṁ as méugcrúasuiḃ, ionnus go ndéanaḋ cúṁaċd Ċríosd cóṁnuiḋe ionnam.

Uime sin bí sáiṁe oram a néugcruasuiḃ, a nimḋeargṫuiḃ, a ríaċdanusuiḃ, a ngérleanṁanuiḃ, a naṁġaruiḃ ar son Ċríosd: óir a núair ḃím lag, bím láidir an tan sin.

Oír dá raiḃ na ṁían oram mórḋáil do ḋéunaṁ, ní ḃiáiḋ mé neiṁ-ċéilliḋe; óir déura mé a nfírinne: giḋeaḋ atáim ag comgṁail oram féin, deagla éunduine dom ṁeas ṫar mar do ċí sé mé, nó mar do ċluin sé uáim. Agus deagla áirde inntinne dom ḃreiṫ tar ṁóḋ tré iomad sgéiṁe na dtaisbéuntaḋ, fuáir mé sgolb ann mfeóil, áingeal Ṡátáin ċum gaḃála do ḋornuiḃ oram, deagla áirde inntinne dom ḃreiṫ tar ṁóḋ.