آیات محبوب کتاب مقدس از ROMA 4

به اشتراک گذاشتن

Nahanungud sa saad sang Dios wala sia magduhaduha sing dimatinoohon, kondi nagbaskug sia sa iya pagtoo sa ginhimaya niya ang Dios, nga nagsalig sing bug-os nga ang Dios nga nagsaad makasarang man sia sa paghimo.

subong sang nasulat na, “Ginhimo ko ikaw nga amay sang madamung pungsud”—sa atubangan sang Dios nga iya gintoohan, nga nagahatag sing kabuhi sa mga patay kag nagatawag sa mga butang nga indi amo subong nga daw amo sila.

nga ginpatay tungud sa aton mga paglapas kag ginbanhaw sa pagpakamatarung sa aton.

Batok sa paglaum si Abraham nagtoo sa paglaum, sa katuyoan nga mangin-amay sia sang madamung pungsud; sono sa napamolong sa iya, “Mangin-amo ini ang imo mga kaliwatan.”

Sa sining kabangdanan ang tanan paagi sa pagtoo, agud nga ang saad manginsono sa bugay kag mapalig-on sa tanan niya nga kaliwatan—indi lamang sa mga sa kasogoan kondi man sa mga sa pagtoo ni Abraham, kay sia amay naton tanan

“Bulahan sila nga ginpatawad ang ila mga kalautan, kag ang ila mga sala gintabonan; bulahan ang tawo nga indi pag-isipan sang Ginoo sang iya sala.”

Kay ano bala ang ginasiling sang kasulatan? “Si Abraham nagtoo sa Dios, kag naisipan ini sa iya nga sa pagkamatarung.”