آیات محبوب کتاب مقدس از ROMA 3

به اشتراک گذاشتن

sanglit ang tanan nagpakasala kag nawad-an sang himaya sang Dios, sila ginpakamatarung sa walay bayad paagi sa iya bugay, sa pagtubus nga yara kay Cristo Jesus

ang pagkamatarung sang Dios paagi sa pagtoo kay Jesu-Cristo sa tanan nga nagatoo. Kay walay ginkalainan

nga ginpahayag sang Dios nga katumbasan paagi sa iya dugo, nga batonon sa pagtoo. Ini sa pagpakita sang pagkamatarung sang Dios, bangud sang diosnon nga pagpaumud ginpaligad niya ang una nga mga sala; ini sa pagpamatuud sang iya pagkamatarung sa karon nga dag-on nga ginapakamatarung niya ang may pagtoo kay Jesus.

Bangud nga paagi sa mga buhat sang kasogoan walay unud nga pagpakamatarungon sa atubangan niya kay paagi sa kasogoan nagaabut ang pagkilala sang sala.

subong sang nasulat na: “Walay bisan sin-o nga matarung, wala, bisan isa; walay bisan sin-o nga nagahangup, walay bisan sin-o nga nagapangita sa Dios. Sila tanan naglipas, nanginwalay pulus sila sing tingub; walay bisan sin-o nga nagahimo sing maayo, bisan isa lamang.”

Kay ginaisip ta nga ang tawo ginapakamatarung paagi sa pagtoo luwas sa mga buhat sang kasogoan.

Malayo ina! Pakamatooron ang Dios bisan ang tagsa ka tawo butigon, subong sang nasulat na, “Agud nga pakamatarungon ka sa imo mga polong, kag magdaug kon ikaw paghukman.”