زبُور 40

خُداوند دَ دادِ خِدمتگار خُو مِیرَسه

بَلدِه سردِستِه خانِنده ها. زبُورِ داوُود.

1ما قد صَبر-و-حَوصِله چِیم دَ راهِ خُداوند شِشتُم

و اُو دَزمه مایل شُده ناله-و-فریاد مَره شِنِید.

2اُو مَره از چاهِ نابُودی بُر کد

و از مَنِه گِل-و-لَی کشِید

و پایای مَره دَ بَلِه قاده ایشته

قَدم های مَره مُستَحکم کد.

3اُو سرُودِ نَو دَ دان مه اَندخت،

سرُودِ سِتایشِ خُدای مو ره.

غَدر کسا اِی چِیزا ره دِیده ترس مُوخوره

و تَوَکُل خُو ره دَ خُداوند مُونه.

4نیک دَ بَختِ آدمی که دَ خُداوند تَوَکُل دَره

و سُون آدمای کِبری-و-مغرُور نَموره،

سُون کسای که از دروغ پَیرَوی کده گُمراه مُوشه.

5اَی خُداوند، خُدای مه، کارای عجِیب که تُو کدے غَدر کَلو اَسته،

امچُنان فِکرای که بَلدِه ازمو دَری؛

هیچ کس قد ازتُو برابری نَمِیتنه.

اگه ما بِخایُم که کارای تُو ره بَیان کده دَ بارِه ازوا نقل کنُم،

اُونا از حِساب بُر اَسته.

6تُو دَ قُربانی و هدیه دِلچسپی نَدَری

و از مه قُربانی سوختَنی و قُربانی گُناه طلب نَکدی،

بَلکِه گوشای مَره واز کدی.

7اوخته گُفتُم: ”اینه، ما حاضِر اَستُم.

دَ طومارِ نوِشته های مُقَدَّس دَ بارِه مه نوِشته شُده:

8خوشی مه دَ انجام دَدونِ خاست-و-اِرادِه ازتُو یَه، اَی خُدای مه؛

شریعت تُو دَ دِل مه نوِشته یَه.“

9ما خوشخبری عدالت ره

دَ مینکلِ جماعتِ کٹه اِعلان کدیم؛

اینه، ما لب های خُو ره بَند نَکدیم،

تُو مِیدَنی، اَی خُداوند.

10ما عدالت تُو ره دَ دِل خُو تاشه نَکدیم،

بَلکِه از وفاداری و نِجات تُو توره گُفتیم

و رَحمت و راستی تُو ره از جماعتِ کٹه پوشِیده نِگاه نَکدیم.

11اَی خُداوند، رَحمت خُو ره از مه دِریغ نَکُو؛

بیل که مُحَبَت و وفاداری تُو دایم از مه حِفاظَت کُنه،

12چراکه بَلاهای بےحِساب گِرد مَره گِرِفته؛

گُناھای مه مَره دَ چنگ خُو گِرِفته و ما دِیده نَمِیتنُم،

گُناه های مه از مُویای سر مه کده کَلو یَه،

دِل مه از حال رفته.

13اَی خُداوند، از رُوی لُطف خُو مَره خلاصی بِدی؛

خُداوندا، دَ کومَک مه عَجَله کُو.

14کسای که قَصدِ گِرِفتونِ جان مَره دَره تا اُو ره نابُود کُنه،

بیل که پگِ ازوا شرمِنده و سرخَم شُنه؛

کسای که مَیل دَره دَزمه ضرَر بِرسَنه،

بیل که عَقَب نِشِینی کده رَسوا شُنه.

15کسای که دَ بَلِه مه هَه هَه مُونه

بیل که از شرمِندَگی دَ گور دَر بییه.#۴۰‏:۱۵ دَ جای «دَ گور دَر بییه» دَ زِبونِ عِبرانی «وَحشَت زَده شُنه» نوِشته یَه.

16لیکِن کسای که دَ طلبِ ازتُو یَه،

پگ شی دَ حُضُور تُو خوشی کُنه و خوشحال بَشه؛

کسای که نِجات تُو ره دوست دَره،

دایم بُگیه: ”خُداوند بُزُرگ اَسته!“

17لیکِن ما غرِیب و مُحتاج اَستُم،

یا مَولا، دَ فِکر مه بَش.

تُو مَدَدگار و نِجات دِهِندِه مه اَستی؛

دیر نَکُو، اَی خُدای مه.

Actualmente seleccionado:

زبُور 40: HAZ

Destacar

Copiar

Comparar

¿Quieres guardar tus resaltados en todos tus dispositivos? Regístrate o Inicia sesión

Text of this book may be quoted in any form (written, visual, electronic or audio) up to and inclusive of five hundred (500) verses without express written permission of the publisher, provided the verses quoted do not amount to a complete book of the Bible nor do the verses quoted account for 25% of the total text of the work in which they are quoted. Notice of copyright must appear on the copyright page of the work as follows:

Scripture taken from Hazaragi Bible.

Más información sobre Hazaragi Bible