มาระ​โก 7

7
“ใจ​ของ​เขา​ห่างไกล​จาก​เรา”
1คราว​นั้น​พวกฟา​ริ​ซาย​กับ​พวก​อาลักษณ์​ลาง​คน​ซึ่ง​ได้มา​จาก​กรุง​ยะ​รู​ซาเลม​พา​กัน​มา​หา​พระ​องค์, 2คือ​เขา​ได้​เห็น​เหล่า​สาวก​ลาง​คน​รับประทาน​อาหาร​ด้วย​มือ​มลทิน. คือ​มือ​ที่​ไม่ได้​ล้าง​ก่อน. 3เพราะว่า​พวกฟา​ริ​ซาย​กับ​ทั้ง​พวก​ยู​ดาย​ถือ​ตาม​คำ​ที่​บรรพ​บุรุษ​สอน​ต่อๆ กน​มา​นั้น​ว่า, ถ้า​มิได้​ถ้าง​มือ​ตาม​พิธี​โดย​เคร่งครัด​เขา​ก็​ไม่​รับประทาน​อาหาร​เลย 4และ​เมื่อ​เขา​มา​จาก​ตลาด, ถ้า​มิได้​ล้าง​มือ​ก่อน​เขา​ก็​ไม่​รับประทาน​อาหาร, และ​ลัทธิ​อื่นๆ อีก​หลาย​อย่าง​เขา​ก็​ถือ, คือ​ถ้าง​ถ้วย​ชาม​เครื่อง​ภาชนะ​ทองแดง​และ​ทองเหลือง. 5พวกฟา​ริ​ซาย​กับ​พวก​อาลักษณ์​จึง​ทูล​ถาม​พระ​องค์​ว่า. “เหตุ​ไฉน​เหล่า​สาวก​ของ​พระ​องค์​ไม่​ประพฤติ​ตาม​คำ​สอน​ของ​บรรพ​บุรุษ​ที่​สอน​ต่อๆ กัน​มา​นั้น, แต่​รับประทาน​อาหาร​โดย​มิได้​ล้าง​มือ​เสียก่อน?” 6พระ​องค์​ตรัส​ตอบ​เขา​ว่า, “ยะ​ซา​ยา​ได้พ​ยา​กร​ถึง​พวก​เจ้า​คน​หน้า​ซื่อ​ใจ​คด​ก็​ถูก, เหมือน​มี​คำ​เขียน​ไว้​ว่า, คน​เช่นนี้​นับ​ถือ​เรา​ด้วย​ริม​ฝีปาก. แต่​ใจ​ของ​เขา​ห่างไกล​จาก​เรา, 7เขา​ปฏิบัติ​เรา​โดย​หา​ประ​โยชน์​มิได้, ด้วย​เอา​คำ​ของ​มนุษย์​สอน​ว่า​เป็น​พระ​บัญญัติ. 8เจ้า​ทั้ง​หลาย​ละ​ข้อบัญญัติ​ของ​พระ​เจ้า, และ​กลับ​ไป​ถือ​ตาม​ถ้อยคำ​ของ​มนุษย์​ที่​เขา​สอน​ต่อๆ กัน​มา​นั้น.” 9พระ​องค์​ตรัส​แก่​เขา​ว่า, “เหมาะ​จริง​นะ​ที่​เจ้า​ทั้ง​หลาย​ได้​ละ​ทิ้ง​ข้อบัญญัติ​ของ​พระ​เจ้า, เพื่อ​จะ​ได้​ถือ​ตาม​ลัทธิ​คำ​สอน​ของ​ตน. 10เพราะ​โม​เซ​ได้​สั่ง​ไว้​ว่า. ‘จง​นับ​ถือ​บิดา​มารดา.’ และ ‘ผู้ใด​พูด​หยาบ​ช้า​ต่อ​บิดา​มารดา​จะต้อง​มี​โทษ​ถึง​ตาย.’ 11แต่​พวก​เจ้า​ทั้ง​หลาย​ว่า. ‘ผู้ใด​จะ​กล่าว​แก่​บิดา​มารดา​ว่า, “สิ่ง​โดย​อง​ข้าพ​เจ้า​ซึ่ง​อาจ​เป็น​ประ​โยชน์​แก่​ท่าน, สิ่ง​นั้น​เป็น​โก​ระ​บัน,” ’ แปลว่า​เป็น​ของ​ถวาย​แก่​พระ​เจ้า​แล้ว, 12เจ้า​ทั้ง​หลาย​จึง​ไม่​อนุญาต​ให้​ผู้​นั้น​ทำ​สิ่ง​ใด​ต่อไป เป็น​ที่​ช่วย​บำรุง​บิดา​มารดา​ของ​ตน. 13เจ้า​ทั้ง​หลาย​จึง​ทำลาย​พระ​บัญญัติ​ของ​พระ​เจ้า​ด้วย​คำ​สอน​ของ​พวก​เจ้า. และ​สิ่ง​อื่นๆ เช่นนี้​อีก​หลาย​สิ่ง​เจ้า​ทั้ง​หลาย​ก็​ทำ​อยู่.”
สิ่ง​ที่​ทำ​ให้​มนุษย์​เป็น​มลทิน
14แล้ว​พระ​องค์​ทรง​เรียก​ประชาชน​อีก​ตรัส​แก่​เขา​ว่า, “เจ้า​ทั้ง​หลาย​จง​ฟัง​เรา​และ​เข้าใจ​เถิด, 15ไม่​มี​สิ่ง​ใด​ภายนอก​ที่​เข้า​ไป​ภายใน​มนุษย์​จะ​กระทำ​ให้​มนุษย์​เป็น​มลทิน​ได้, แต่​สิ่ง​ซึ่ง​ออก​มา​แต่​ภายใน​มนุษย์​สิ่ง​นั้น​แหละ​กระทำ​ให้​มนุษย์​เป็น​มลทิน.” 16#สำเนา​ต้นฉะบับ​เก่าแก่​หลาย​ฉะบับ​เพิ่ม​ข้อ 16 ไว้​ดังนี้ “ใคร​มี​หู​จง​ฟัง​เถิด.” 17ครั้น​พระ​องค์​ได้​เสด็จ​เข้า​ไป​ใน​เรือน​พ้น​ประชาชน​แล้ว, เหล่า​สาวก​ก็​ได้​ทูล​ถาม​พระ​องค์​ถึง​คำ​อุปมา​นั้น. 18พระ​องค์​จึง​ตรัส​แก่​เขา​ว่า, “ถึง​ท่าน​ทั้ง​หลาย​เอง​ก็​ยัง​ไม่​เข้าใจ​อีก​หรือ ท่าน​ไม่​รู้​หรือ​ว่า​สิ่ง​ใดๆ แต่​ภายนอก​ที่​เข้า​ไม่​ภายใน​มนุษย์​จะ​กระทำ​ให้​เป็น​มลทิน​ไม่ได้, 19เพราะว่า​สิ่ง​นั้น​มิได้​เข้า​ใน​ใจ, แต่​ลง​ไป​ใน​ท้อง​แล้ว​ก็​ถ่าย​ออกมา​ภายนอก?” ที่​ทรง​สอน​อย่าง​นี้​ก็​หมาย​ว่า​อาหาร​ทุก​อย่าง​ปราศ​จาก​มลทิน 20พระ​องค์​ตรัส​ว่า, “สิ่ง​ที่​ออก​มา​จาก​ภายใน​มนุษย์​สิ่ง​นั้น​แหละ​กระทำ​ให้​มนุษย์​เป็น​มลทิน. 21เพราะว่า​ความคิด​ชั่ว​ร้าย, การ​คบ​ชู้, การ​ลัก​ขะโมย, การ​ฆ่า​คน, การ​ผิด​ผัว​ผิด​เมีย, 22การ​โลภ​ฉ้อ​ชิง, การ​บาป​ต่างๆ, การ​ล่อลวง​เขา, ราคะคัณ​หา, อิจฉา​ตา​ร้อน. การ​ใส่​ร้าย, การ​ยก​ตน​ข่ม​ท่าน, และ​การ​ปล่อย​ตัว​ไป​ตาม​ลำพัง​ใจ. 23สาร​พัตร​การ​ชั่ว​นี้​เกิด​มา​แต่​ภายใน​จาก​ใจ​มนุษย์, และ​กระทำ​ให้​มนุษย์​เป็น​มลทิน​ไป.”
ทรง​ขับ​ผี
24พระ​องค์​จึง​ลุก​ขึ้น​จาก​ที่​นั่น​ไป​ยัง​เขตต์​แดน​เมือง​ตุ​โร​แทะ​เมือง​ซี​โดน, แล้ว​เข้า​ไป​ใน​เรือน​แห่ง​หนึ่ง​ประสงค์​จะ​มิ​ให้​ผู้ใด​รู้, แต่​พระ​องค์​จะ​ซ่อน​อยู่​มิได้. 25เพราะ​ทันใด​นั้น​ผู้หญิง​คน​หนึ่ง​ซึ่ง​มี​ลูก​สาว​ที​ผี​โสโครก​เข้า​สิง​อยู่, เมื่อ​ได้​ยิน​ข่าว​ถึง​พระ​องค์, ก็​มา​กราบ​ที่​พระ​บาท​ของ​พระ​องค์. 26ผู้หญิง​นั้น​เป็น​ชา​ติซุ​เรีย​ฟอย​นิ​เก พูด​ภาษา​เฮ​เลน. แล้ว​เขา​จึง​ทูล​อ้อน​วอน​ขอ​พระ​องค์​ให้​ขับ​ผี​ออก​จาก​ลูก​สาว​ของ​เขา. 27ฝ่าย​พระ​เยซู​ตรัส​แก่​หญิง​นั้น​ว่า, “จง​ให้​พวก​ลูก​กิน​อิ่ม​เสียก่อน, เพราะว่า​ซึ่ง​จะ​เอา​อาหาร​ของ​ลูก​โขน​ให้​แก่​สุนัข​ก็​ไม่​ควร.” 28แต่​ผู้หญิง​นั้น​ทูล​ตอบ​ว่า, จริง​เจ้า​ค่ะ, แต่​สุนัข​ที่​อยู่​ใต้​โต๊ะ​นั้น​ย่อม​กิน​เดน​อาหาร​ของ​ลูก.” 29แล้ว​พระ​องค์​ตรัส​แก่​ผู้หญิง​นั้น​ว่า, “เพราะ​เหตุ​ถ้อยคำ​นี้​จง​กลับไป​เถิด. ผี​ออก​จาก​ลูก​สาว​ของ​เจ้า​แล้ว.” 30ฝ่าย​หญิง​นั้น​เมื่อ​ไป​ยัง​เรือน​ของ​ตน, ได้​เห็น​ว่า​ผี​ออก​แล้ว, และ​ลูก​นอน​อยู่​บน​ที่​นอน
รักษา​คน​หู​หนวก
31ต่อมา​พระ​องค์​จึง​เสด็จ​จาก​เขตต์​แดน​เมือง​ตุ​โร​และ​ผ่าน​เมือง​ซี​โดน, ดำเนิน​ตาม​ทาง​แขวง​เด​กา​โป​ลี​มา​ยัง​ทะเล​ฆา​ลิ​ลาย. 32เขา​พา​ชาย​หู​หนวก​พูด​อ่าง​คน​หนึ่ง​มา​หา​พระ​องค์, แล้ว​ทูล​ขอ​พระ​องค์​ให้​ทรง​วาง​พระ​หัตถ์​บน​คน​นั้น, 33พระ​องค์​จึง​นำ​คน​นั้น​ออก​จาก​ประชาชน​ไป​อยู่​ต่าง​หาก, ทรง​เอา​นิ้ว​พระ​หัตถ์​ยอน​เข้า​ที่​หู​ของ​ชาย​ผู้​นั้น, และ​ทรง​บ้วน​น้ำลาย​เอา​นิ้ว​พระ​หัตถ์​จิ้ม​แตะ​ลิ้น​คน​นั้น, 34แล้ว​พระ​องค์​ทรง​แหงน​พระ​พักตร​ดู​ฟ้า​ทรง​ถอน​พระทัย​ตรัส​แก่​คน​นั้น​ว่า, “เอฟาธา” แปลว่า “จง​เปิด​ออก.” 35แล้ว​หู​คน​นั้น​ก็​ปกติ, สิ่ง​ที่​ขัด​ลิ้น​นั้น​ก็​หลุด, และ​เขา​พูด​ได้​คล่อง, 36พระ​องค์​ก็​ทรง​ห้าม​ปราม​คน​ทั้ง​หลาย​มี​ให้​แจ้ง​ความ​นี้​แก่​ผู้ใด​เลย, แต่​พระ​องค์​ห้าม​ปราม​มาก​เท่าใด, เขา​ก็​ยิ่ง​เล่า​ลือ​ไป​มาก​เท่านั้น. 37คน​ทั้ง​ปวง​ก็​ประหลาด​ใจ​นักหนา​พูด​กัน​ว่า, “สรรพ​สิ่ง​ซึ่ง​พระ​องค์​ทรง​กระทำ​นั้น​ล้วน​แต่​ดี​คน​หู​หนวก​ก็​ยิน​ได้, และ​คน​ใบ้​ก็​พูด​ได้.”

Markering

Kopiér

Sammenlign

Del

None

Vil du have dine markeringer gemt på tværs af alle dine enheder? Tilmeld dig eller log ind