تَثنیه 32
32
1«ای آسمانها، گوش فرا دهید
تا سخن گویم،
و زمين سخنان دهانم را بشنود.
2تعليم من مثل باران خواهد باريد.
و کلام من مثل شبنم خواهد ريخت.
مثل قطرههای باران بر سبزه تازه،
و مثل بارشها بر گیاهان.
3زيرا که نام يهوه را ندا خواهم کرد؛
خدای ما را به عظمت وصف نماييد.
4او صخره است و اعمال او کامل.
زيرا همه طريقهای او انصاف است.
خدای امين و از ظلم آزاد.
عادل و راست است او.
5ايشان خود را فاسد نموده، فرزندان او نيستند،
بلکه عيب ايشانند.
نسل منحرف و گردنکشند.
6آيا خداوند را چنين مکافات میدهيد،
ای قوم احمق و نادان؟
آيا او پدر و مالک تو نيست؟
او که تو را آفريد و استوار نمود؟
7روزهای قديم را به یاد آور.
در سالهای نسلهایی که
از پی هم آمدند، تفکر نما.
از پدر خود بپرس تا تو را آگاه سازد.
و از مشايخ خويش تا تو را اطلاع دهند.
8چون آن متعال به قومها نصيب ايشان را داد
و پسران آدم را پخش ساخت،
آنگاه حدود قومها را قرار داد،
مطابق شماره قوم اسرائیل.
9زيرا که نصيب يهوه قوم او است.
و يعقوب قرعه ميراث اوست.
10او را در زمين ويران يافت.
و در بيابان خراب و هولناک.
او را احاطه کرده، منظور داشت.
و او را مثل مردمک چشم خود
محافظت نمود.
11مثل عقابی که آشيانه خود را حرکت دهد
و بچههای خود را فرو گيرد.
و بالهای خود را پهن کرده، آنها را بردارد.
و آنها را بر پرهای خود ببرد.
12همچنين خداوند تنها او را رهبری نمود.
و هيچ خدای بيگانه با او نبود.
13او را بر بلنديهای زمين سوار کرد
تا از محصولات زمين بخورد.
و شهد را از صخره به او داد تا مکيد.
و روغن را از سنگ خارا.
14کره گاوان و شير گوسفندان را
با پيه برهها، و قوچهای باشان، و بزها.
و با مرغوبترین گردههای گندم؛
و تو شراب از عصاره انگور نوشيدي.
15ليکن يِشورون#32.15 ”یِشورون“ به معنی ”صالح و درستکار“ است. در اینجا کنایه از اسرائیل است آنگاه که صالح و درستکار بود. فربه شده، لگد زد.
تو فربه و تنومند و چاق شدهاي.
پس خدايی را که او را آفريده بود، ترک کرد.
و صخره نجات خود را حقير شمرد.
16او را به خدايان غريب به غيرت آوردند.
و خشم او را به اعمال زشت شعلهور کردند.
17برای ديوهايی که خدايان نبودند،
قربانی تقدیم کردند،
برای خدايانی که نشناخته بودند،
برای خدايان جديد که تازه به وجود آمده،
و پدران ايشان از آنها نترسيده بودند.
18به صخرهای که تو را توليد نمود، اعتنا ننمودي.
و خدای آفريننده خود را فراموش کردي.
19چون يهوه اين را ديد، ايشان را نفرت نمود.
چونکه پسران و دخترانش
خشم او را شعلهور کردند.
20پس گفت:
”روی خود را از ايشان خواهم پوشانيد.
تا ببينم که عاقبت ايشان
چه خواهد شد.
زيرا نسل بسيار گردنکشند.
و فرزندانی که وفایی در ايشان نيست.
21ايشان مرا به آنچه خدا نيست
به غيرت آوردند.
به بتهای باطل خود مرا
خشمناک گردانيدند.
من نیز ايشان را به آنچه قوم نيست
به غيرت خواهم آورد
و به واسطه قومی نادان،
ايشان را خشمناک خواهم ساخت.
22زيرا آتشی در غضب من افروخته شده.
و تا به اعماق دنیای مردگان
شعلهور شده است.
و زمين را با حاصلش میسوزاند.
و بنیاد کوهها را آتش خواهد زد.
23بر ايشان بلايا را جمع خواهم کرد.
و تيرهای خود را به تمامی
بر ايشان صرف خواهم نمود.
24از گرسنگی کاهيده، و از آتش تب،
و از وبای تلخ تلف میشوند.
و دندانهای وحوش را
به ايشان خواهم فرستاد،
با زهر خزندگان زمين.
25شمشير از بيرون و وحشت از درون ايشان
را بی فرزند خواهد ساخت.
هم جوان و هم دوشيزه را.
شيرخواره را با ريش سفيد
هلاک خواهد کرد.
26میگفتم: 'ايشان را پراکنده کنم
و ذکر ايشان را از ميان مردم، باطل سازم.'
27اگر از کينه دشمن نمیترسيدم
که مبادا مخالفان ايشان برعکس
آن فکر کنند،
و بگويند: 'دست ما بلند شده،
و يهوه همه اين را نکرده است.'“
28زيرا که ايشان قوم گم کرده تدبير هستند.
و در ايشان بصيرتی نيست.
29کاش که حکيم بوده، اين را میفهميديد.
و در عاقبت خود تفکر مینمودند.
30چگونه يک نفر هزار را تعقیب میکرد.
و دو نفر ده هزار را پراکنده میساختند.
اگر صخره ایشان ايشان را نفروخته.
و خداوند، ايشان را تسليم ننموده بود.
31زيرا که صخره ايشان مثل صخره ما نيست.
اگر چه هم دشمنان ما خود، حکم باشند.
32زيرا که مو ايشان از موهای سُدوم است،
و از تاکستانهای عَموره.
انگورهای ايشان انگورهای سمّی است،
و خوشههای ايشان تلخ است.
33شراب ايشان زهر مارهاست،
و سم کشنده افعي.
34آيا اين نزد من ذخیره نيست
و در خزانههای من مُهر نگردیده است؟
35انتقام و جزا از آن من است،
هنگامی که پايهای ايشان بلغزد،
زيرا که روز هلاکت ايشان نزديک است
و قضای ايشان میشتابد.
36زيرا خداوند، قوم خود را داوری خواهد نمود.
و بر بندگان خويش شفقت خواهد کرد.
چون میبيند که قوت ايشان نابود شده،
و هيچکس چه غلام و چه آزاد باقی نيست.
37و خواهد گفت: ”خدايان ايشان کجايند
و صخرهای که بر آن اعتماد میداشتند؟
38که پيه قربانیهای ايشان را میخوردند
و شراب هدايای ريختنی ايشان را مینوشيدند؟
آنها برخاسته، شما را کمک کنند.
و برای شما پناهگاه باشند.
39الان ببينيد که من خود، او هستم.
و با من خدای ديگری نيست.
من میميرانم و زنده میکنم.
مجروح میکنم و شفا میدهم.
و از دست من رهانندهای نيست.
40زيرا که دست خود را به آسمان برمیافرازم،
و می گويم که من تا به ابد زنده هستم.
41اگر شمشير براق خود را تيز کنم
و محکومیت را به دست خود گيرم.
آنگاه از دشمنان خود انتقام خواهم کشيد.
و به دشمنان خود مکافات خواهم رسانيد.
42تيرهای خود را از خون مست خواهم ساخت.
و شمشير من گوشت را خواهد خورد.
از خون کشتگان و اسيران،
با رئیسان سروران دشمن.“
43ای قومها، با قوم او آواز شادمانی دهيد.
زيرا انتقام خون بندگان خود را گرفته است.
و ازدشمنان خود انتقام کشيده
و برای زمين خود و
قوم خويش کفاره نموده است.»
44و موسی آمده، تمامی سخنان اين سرود را به گوش قوم رسانيد، او و یوشَع پسر نون. 45و چون موسی از گفتن همه اين سخنان به تمامی اسرائيل فارغ شد، 46به ايشان گفت: «دل خود را به همه سخنانی که من امروز به شما شهادت میدهم، مشغول سازيد، تا فرزندان خود را حکم دهيد که متوجه شده، تمامی کلمات اين تورات را به عمل آورند. 47زيرا که اين برای شما امر باطل نيست، بلکه حيات شماست، و به واسطه اين امر، عمر خود را در سرزمينی که شما برای تصرفش از اُردن به آنجا عبور میکنيد، دراز خواهيد ساخت.»
اعلام مرگ موسي
48و خداوند در همان روز موسی را خطاب کرده، گفت: 49«به اين کوه عَباريم يعنی کوه نِبو که در سرزمين موآب در مقابل اَريحاست، برآی و زمين کنعان را که من آن را به قوم اسرائیل به ملکيت میدهم، ملاحظه کن. 50و تو در کوهی که به آن برمیآيی، درگذشته، به قوم خود ملحق خواهی شد، چنانکه برادرت هارون در کوه هور مرد و به قوم خود ملحق شد. 51زيرا که شما در ميان قوم اسرائیل نزد آب مَريبهقادش در بيابان صين به من بیوفایی کردید، چون که قدّوسیت مرا در ميان قوم اسرائیل حرمت ننمودید. 52پس زمين را پيش روی خود خواهی ديد، ليکن به آنجا به سرزمينی که به قوم اسرائیل میدهم، داخل نخواهی شد.»
Currently Selected:
تَثنیه 32: RCPV
Highlight
Copy
Compare
Share
Want to have your highlights saved across all your devices? Sign up or sign in
@ 2024 Korpu Company
