हाम्हैं निं आपणैं बलबुतै दी किछ़ै करी सकदै। हाम्हां लै बल दैणैं आल़अ आसा परमेशर। तैही निं हाम्हैं बोली सकदै कि हाम्हैं आसा एता जोगी। सह परमेशर ई बणाआं हाम्हां आपणीं च़ाकरी करनै जोगी। ज़ुंणी हाम्हैं नऊंईं करारे दास हणैं जोगी किऐ, बधाने दास निं पर पबित्र आत्में दास किल्हैकि मोसा गूरै लिखै बधाना करै भेटा मौत पर पबित्र आत्मां करै भेटा नऊंईं ज़िन्दगी।